* مقدمه ؛ از قرار دادن مطلب قبلي تا اين مطلب قريب يك هفته مي گذرد . دلايل بسياري وجود دارد كه توضيح آن همه لازم نيست و فقط به ذكر جمله ي " وقت نشد ." كفايت مي كنم .

جمعه ؛ به اتّفاق تني چند از هم قطاران راهي صوفي آباد سمنان شديم تا هم گشت و گذاري باشد و هم ديداري باشد با يكي از عرفاي مهم شهر سمنان يعني شيخ علاءالدوله سمناني عارف قرن هفتم و هشتم هجري قمري ، از خانقاه شيخ ديدن كرديم ، تاريكخانه شيخ كه در آنجا چلّه نشيني مي گرفته هم حال و هواي خاصّي داشت ، كمي آنجا نشستيم و درباره شيخ مطلب ها گفته شد و كمكي هم شعر خوانديم . تا حدود ساعت 16/30 آنجا بوديم و به سمنان برگشتيم .

شيخ علاءالدوله سمناني ؛ شیخ ابوالمکارم رکن‌الدین علاءالدوله احمد بن محمد بن احمد بیابانکی سمنانی از بزرگان تصوف ایرانی و از شاعران و نویسندگان سده‌های هفتم و هشتم هجری قمری بود.وی در زمان اباقا و ارغون‌شاه ایلخانی دارای مشاغل دیوانی و سیاسی مهم بود.
سلوک و صحبت با شیخ عبدالرحمن اسفراینی از روندهای مهم در زندگی روحانی علاءالدوله بود. شیخ علاءالدوله سمنانی در تصوف معتقد به میانه‌روی بود و در زمینه اجرای دستورهای دین اسلام و سازگاری باورها با اصول دین سخت‌گیر بود.
علاءالدوله مردی ثروتمند بود و چندین بار نیز سفر حج را انجام داد. گسستن کامل او از خدمات درباری در سال ۷۰۵ ق. و با اجازهٔ الجایتوخان (۷۱۶-۷۰۳ ق.) صورت گرفت. پس از سال ۷۲۰، علاءالدوله در خانقاه سکاکیه معتکف شد. خواجوی کرمانی از ارادتمندان او بود و گردآوری دیوان اشعار علاءالدوله سمنانی را نیز به وی نسبت داده‌اند. (1)

مرد چوپان ؛ بعد از ناهار بود كه پس از اندك درنگي پيشنهاد دادم تا چرخي در اطراف بزنيم و اندكي بيابان پيمايي كنيم . امّا هيچ كس راضي نشد كه بعد از ناهار پر و پيماني كه نوش جان كرده بود ، پياده روي كند . تنها راهي شدم ؛ كمي دور شده بودم كه چشمم به گلّه اي از گوسفندان كه در حال چرا بودن افتاد براي آخرين بار با اشاره به گلّه گوسفندان پيشنهادم را تكرار كردم كه باز هم خبري نشد كه نشد . خودم را به گلّه نزديك كردم و با چوپان سلام و احوالپرسي كردم و پرسيدم مي توانم همراه گلّه او بشوم ؟ كه او هم مشتاقانه جواب مثبت داد . همراه شدم و سكوت كردم جز صداي زنگوله ي گوسفندان و صداي مرد چوپان - كه هر از چند گاهي با گوسفندان با زباني كه براي خودش و آنها آشنا بود ، صحبت مي كرد . - صداي ديگري شنيده نمي شد . هوا آفتابي بود و من مجذوب گوسفندان و چوپان آنها بودم . از گوسفندان عكس گرفتم و با مرد چوپان كه اهل افغانستان بود شروع كردم به صحبت كردن ؛ او از خودش گفت ، از كشورش ، از طالبان ، از دستش كه در سفر قبليش براي كار به ايران در زير دستگاه مانده بوده و حالا ديگر دست راستش از آرنج به پايان قطع است ، از اينكه الان 8 سال است كه از افغانستان براي بار دوم به ايران آمده و همه اش را چوپاني كرده است ، از عبدالله عبدالله گفت كه مرد خوبي است ، از كرزاي گفت كه او هم مرد خوبي است ، گفت اهل روستاهاي اطراف قندهار است . ازش پرسيدم تا به حال قندهار رفته ؟ گفت : دوشب آنجا خوابيده است . دو شب هم در هرات بوده بقيه را در همان روستا به چوپاني گذرانده ، از افغانستان پرسيدم و گفت كه خوب همه جايش را بلد نيست و تنها كابل را مي شناخت و لي مي گفت قندهار جاهاي ديدني زياد دارد . خلاصه از صحبت هايش لذت بردم يكي از بچه ها آمد سراغم و مجبور شدم خداحافظي كنم .

(1) منبع اين مطلب سايت ويكي يديا است .